|
Zjawisko stałego procesu wytwarzania materii
organicznej sięga milionów lat. Wtedy wytworzyły się pierwsze
barwniki tzw. porfiryny, wyzwalające reakcję chemiczną poprzez
absorpcję promieni słonecznych. Dopiero pojawianie się magnezowej porfiryny w ewolucji, zadecydowało o wytworzeniu się chlorofilu i
kolejnych ważnych form życia pod wodą, a dalej na powierzchni lądu.
Algi słyną z posiadania chlorofilu zwanego "krwią roślin",
w których znajduje się beta caroten -
antyoksydant - "ochraniacz" przed nadmiernym promieniowaniem
słonecznym.
Struktura
chlorofilu jest bardzo zbliżona do hemu, barwnika krwi. Chemicy
zauważyli tu pewną analogie pomiędzy budową cząsteczki hemoglobiny i
chlorofilu. Cząsteczka hemoglobiny ma prawie taki sam kształt jak
cząsteczka chlorofilu. Hemoglobina posiada w swoim centrum atom
żelaza (Fe),
natomiast chlorofil atom
magnezu (Mg). W skład chlorofilu wchodzi 2,7% magnezu
co daje kolor liści i igieł. Kiedy brązowieją igły sosny lub świerku,
oznacza to anemię roślin - dajemy nawozy z magnezem. |
 |
Chlorofil posiada zdolność prowadzenia reakcji
fotochemicznej, której energia kumuluje się w trwałych związkach
biochemicznych. Glonom ten związek jest niezbędny do przyswajania
promieni słonecznych i ich zamianę na energię.
W reakcji tej bardzo pomocny jest pewien pierwiastek śladowy -
german. Jako
półprzewodnik, umożliwia roślinom przekształcanie światła słonecznego w
małe prądy elektryczne, które z kolei rozszczepiają tlen i wodór.
Wzbogaca komórki w tlen.
Dzięki temu, chlorofil, podobnie jak hemoglobina ma ogromną zdolność i
łatwo łączy się z tlenem. Gdziekolwiek znajdzie się w Twoim organizmie,
jako idealny
chelator, zawsze ciągnie ze sobą tlen i
zabiera niepotrzebne komórkom produkty przemiany materii. W ten sposób
rozwój ewolucji świata roślinnego i zwierzęcego został udokumentowany
przez
Leonarda Marchlewskiego, profesora
chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego.
|
